Chili

Home Argentinie (1) Chili Bolivia Peru Ecuador Costa Rica Panama Brazilie Argentinie (2)

28 maart
Santiago de Chili

De busreis naar Santiagio is prima verlopen. Om 19.30 waren we op het busstation en de bus vertok keurig op tijd. Tegen 23.00 uur hebben we beiden onze oogjes dicht gedaan. En om 05.30 werden we weer gewekt voor het ontbijt, iets te vroeg naar onze mening, maar om 06.00 uur zouden we al aankomen in Santioago. We zijn tussendoor wel een paar keer wakker geweest, maar hebben absoluut nog een paar uurtjes geslapen. Op het busstation hebben we een taxi genomen naar Barrio Londres-Paris (een wijk in Santiago). Helaas bleken hier alle goedkope hostals al helemaal volgeboekt. De enige optie was een hotel voor 53 US dollar, met vreselijke kamers zonder raam. Na de reisgids geraadpleegd te hebben, hebben we vervolgens de metro genomen naar Barrio Bellavista. Hier zijn we terecht gekomen bij Hostal Bellavista. Helaas was er alleen nog maar plaats in een dorm, maar wewarten het zo zat om te zoeken dat we dat maar gedaan hebben. De hostal was de leukste die we tot nu hebben gehad. Veel andere backpackers en een zeer hulpvaardige Canadese medewerkster. Tegen een uurtje of 3 zijn we gaan eten bij een Portugees restaurantje aan de overkant van de straat. Heerlijk gegeten, dus dat beloofd wat voor Santiago. ´s Avonds hebben we nog gezocht naar een ander hostal/ hotel voor de komende nachten. In barrio Bellavista zat nog 1 ander hotel en daar zijn we eerst gaan kijken, vervolgens zijn we nog naar Barrio Brasil geweest om nog naar andere hostals te kijken. We hebben uiteindelijk toch gekozen voor het eerste hotel in Bellavista. De wijk is namelijk erg levendig met veel restaurantjes en cafees. Tegen een uurtje of 23.00 vielen onze oogjes bijna dicht en zijn we gaan slapen.
De volgende dag zijn we verhuisd naar ons andere hotel (twee blokken verder) en zijn we op zoek gegaan voor nieuwe bergschoenen voor Johan. Deze waren naar Torres del Paine redelijk overleden en nog verre van waterdicht. Deze missie bleek echter niet mee te vallen. Eerst hebben we een grote shoppingmall helemaal uitgeplozen en toen naar de "kalverstraat" van Santiago gegaan. Beide zonder succes. Maarja de Beversport zit bij ons ook niet in de Kalverstraat. Tegen een uurtje of negen waren we weer terug bij ons hotel. Doodmoe van het rondlopen in de warmte van Santiago en een beetje terleurgesteld dat we geen schoenen hadden gevonden. Bij de laatste winkel hadden we wel een tip gekregen waar we schoenen zouden kunnen vinden, dus morgen weer een dag. ´s Avonds hebben we heerlijk gegeten bij Restaurant Zen, een Japanner.
Oke de volgende ochtend zijn we vol moed weer op stap gegaan. Toen we aan het einde van de ochtend nog steeds niet hadden gevonden (de tip die we hadden gekregen bleek niet correct te zijn) zijn we maar bij het touristen informatie centrum naar binnen gelopen. Daar kregen we een goede tip van een outdoorzaak. Deze bleek echter aan de andere kant van de stad te zijn, dus maar weer de metro in! We hadden een soort grote outdoor zaak verwacht, maar het bleek meer de oppervlakte te hebben van een kleine winkel. Wel hadden ze bergschoenen, maar helaas niet in Johan zijn maat. Zij hadden gelukkig wel weer een andere tip van nog een outdoor zaak dus wederom vervolgde we onze weg. Dit bleek ook weer een klein winkeltje te zijn, maar met een aantal goede schoenen en ook nog in Johan zijn maat. Dus naar twee dagen zoeken hebben we ze toch gevonden! Het enige voordeel van deze zxoektocht is dat we Santiago een beetje hebben leren kennen (zover dat moegelijk is met een miljoenenstad) en dat we tussendoor de touristische plaatsen ook nog hebben kunnen bezoeken. ´s Avonds hebben we wederom heerlijk gegeten (lang leve culinair Santiago) bij een restaurantje genaamd "Mesa del Mundo".
Dag 3 hebben we eerst onze buskaartjes geregeld naar Mendoza en vorvolgens zijn we naar Cerro San Christobal gegaan. Een berg gelegen in onze wijk. We hadden gelezen dat hier ook twee zwembaden waren, dus met de zwemkleding in onze tas op naar de berg. Met een soort treintje zijn we omhoog gegaan. Hier hebben we eerst het 20 meter hoge beeld van Maria bekeken. Ook had je een mooi uitzicht over de hele stad. Pas dan realiseer je je hoe gigantisch Santiago is. Erg jammer is dat er boven de gehele stad een bruin/grijze waas hangt door de smog. Dit is echt een groot probleem in Santiago, doordat de stad tegen de Andes aanligt kan de smog ook neregen naar toe en blift het precies boven de stad hangen. Vervolgens op naar het zwembad. Deze bleek echter gesloten te zijn! Het zomerseizoen was over (terwijl het nog steeds meer dan 30 graden was) en het zag er helemaal verlaten uit. Het tweede zwembad was ook al gesloten. Met een gondellift (eitjes aan een draadje) zijn we weer naar beneden gegaan. Om de hitte een beetje te ontvluchten zijn we vervolgens naar de bios geweest. Onze keuze was "The passion of Christ", een film geregiseerd door Mel Gibson. Mel Gibson heeft met deze film wel heel dicht bij de realiteit willen blijven en de hele film bleek in het Hebreeuws te zijn, en dan met Spaanse ondertiteling. Gelukkig was het een complex met meerdere films en we zijn de eerste de beste zaal ingedoken waar mensen naar binnen liepen. Dit was een film met Jack Nicholson, Keanu Reeves en Diane Keaton. Een erg leuke film!
De volgende dag was het tijd om weer te gaan. Om 10.00 hadden we de bus naar Mendoza in Argentinie. Deze busreis van ongeveer 7 uur is de mooiste busreis die we tot nu toe gehad hebben. Het grootste gedaalte voerde dwars door de Andes. De eerste paar uur reden we nog zoveel mogelijk door dalen, maar op een gegeven moment gingen we met een erg lange haarspeldbochtenweg omhoog. Tegen 14.00 waren we bij de grens. Hier merkte je door de druk in je hoofd en de koude temperatuur dat je op grote hoogte zat (ongeveer 3500 m). Bij de grens werd een kleine controle gedaan van de tassen en alle passagiers moesten de nodige papieren invullen en een stempeltje halen. Na een half uurtje konden we weer verder naar Mendoza. Op naar Argentinie!

Voor foto's klik hier

 

Klik hier om naar Argentinië (2) te gaan.

23 maart
Pucon

Johan is de uitdaging aangegaan en is de vulkaan beklommen. Marielle was nog niet helemaal fit dus die heeft maar bedankt voor de eer. We zijn bij verschillende bureautjes lang geweest, maar ze bieden eigelijk allemaal het zelfde. Je gaat met een groep en een gids de vulkaan op. Verder bieden ze allemaal: kleding, een ijspik, crampons, gasmasker, een rugzak en als je wilt schoenen. Johan heeft uiteindelijk gekozen voor het bureautje Turismo M@yra. En kleiner bureautje, maar wel met een goed Engels sprekende gids. Zaterdag om 07.15 moest Johan zich daar melden. Vervolgens werd ik samengevoegd met een andere groep. Deze bestond uit 6 Amerikaanse dames. Dat leek eerst leuk, tot we naar boven moesten. Vanaf de voet van de vulkaan begonnen we als vierde groep (van de ongeveer 15) en we kwamen als allerlaatste aan op de top, 4 en half uur later. De gids vertelde dat een snelle groep de tocht in 2,5 uur en de gemiddelde groep in 3 uur. Aan het einde had ik twee dames aan de hand en de gids ook nog twee. Vooral omdat je niet in je eigen tempo kon lopen was het zeer vermoeiend. De uitzichten waren erg mooi. We hadden uitkijk op verschillende vulkanen in de omgeving en konden zelfs helemaal naar Argentinie kijken. Op de top konden we helaas geen lava zien. De vulkaan is op dit moment niet erg actief. Het grootste gat had ongeveer ongeveer een diameter van 25 meter. Verder waren er nog een paar kleine gaten waar rook uitkwamen. De terugweg was spectaculair! De paar honderd meter door de sneeuw gingen we op onze kont naar beneden, de pikhouweel gebruikte je als rem. Dit was net als rodelen, maar dan zonder slee!
Zondag hebben we met zijn tweetjes gehidrospeed. We waren van plan te raften, maar het mannetje van het reisbureau raadde dit aan. Hidrospeed is nog een relatief nieuwe sport, afkomstig uit Frankrijk. Het komt er op neer dat je met een wetsuit aan met een soort zwemplankje (in vorm van een klein bootje, waar je je armen in kunt steken) de rivier afgaat. De wetsuit heeft bij de knieeen, schenen en dijbenen extra bescherming tegen de stenen. Afin, na 20 minuutjes rijden waren we aangekomen bij de rivier. Na 30 minuten had iedereen zijn volle outfit aan (wetsuit, schoenen, flippers, reddingsvest en helmpje) In een soort poeltje kregen we eerste instructies hoe we moesten sturen en hoe we ons weer op onze buik konden draaien. (Het wil nog wel eens gebeuren dat je met "bootje" en al omdraait en dan op je rug ligt met het bootje boven je hoofd) En toen was het zover..... We zijn een rivier afgegaan met rapids t/m moeilijksgraad 3 (een relatief rustige rivier als je gaat raften), maar als je zelf in het water ligt is het erg heftig. De rapids kwamen redelijk snel achter elkaar en waren soms een paar honderd meter lang. Moet je dus voorstellen dat je door de eerste golf gaat (deze zie je nog aankomen), dan de tweede golf die nog net ziet omdat je snel weer boven water bent gekomen. Maarja dan komen er nog een paar.... aan het einde is het gewoon op hoop van zegen. Het grote verschil met raften is dat je dan relatief veilig in je bootje zit en met een groep bent. Met hidrospeed heb je het gevoel dat je in je eentje die rivier aan het bedwingen bent. De gids ging helemaal voorop en stippelde de route uit. Gelukkig was er nog iemand die met een raft de groep sloot en eventueel de mensen kon oppikken die het niet meer redden. Maar ja als je eenmaal in de rapid zit kan die ook niets doen. De extra bescherming op je benen waren absoluut noodzakelijk, in anderhalf uur tijd hebben we toch tientallen stenen geraakt. Deze zijn voornamelijk onderwater, dus als net weer lekker bezig was knalde je weer met volle vaart op zo´n steen. Wonderbaarlijk hebben we geen blauwe plekken, zou dat misschien komen omdat de kneuzingen gelijk in het koude water verzorgd werden... Helaas hebben we geen goed foto hiervan, we hebben daarom een foto van het internet geplukt om een idee te geven wat het was.
Maandag waren we van plan om te gaan paardrijden, maar dankzij het hidrospeed waren onze spiertjes nog zo pijnlijk en verkrampt dat we dat maar hebben overgeslagen. Dus in plaats daarvan zijn we ´s avonds met een tourtje naar de Hot springs geweest. Tegen 20.00 uur waren we daar en tegen die tijd was het al aardedonker. De hot springs liggen midden in het bos bij een rivier, alles was verlicht met kleine lampjes en in totaal waren er 6 baden. Helaas waren 4 daarvan heel ondiep, dus er waren twee echt bruikbaar. Wij hebben de grootste gedeelte van de tijd in het meest hete bad vertoefd. Hier hield je het ongeveer 5 minuutje uit en dan moest je weer afkoelen. Het allermooiste was dat het onbewolkt was en dat de sterrenhemel adembenemend was. We hebben nog nooit zoveel sterren bijelkaar gezien en zo duidelijk de melkweg kunnen zien. Tegen 00.00 uur waren we weer in ons huisje en omdat we nog rozig waren van de hot spring hebben we geslapen als babies!
Vandaag hebben we een regeldagje en vanavond om 20.10 gaan we met de nachtbus naar Santiago.

18 maart
Isla Chiloe, omgeving Puerte Montt

10/3 We hebben in Puerto Montt een onwijs mooie bioscoop ontdenkt. Dus dinsdagavond zijn we naar "Master and Commander" met Russel Crowe. Het grappige was dat een groot deel van de film zich een beetje in deze buurt afspeelde. Na de film hebben we onze huurauto opgehaald. (rode Nissan Pick-up). Ons plan was om hiermee eerst naar Chiloe te gaan en van daaruit over te steken naar de Austral. Een vrij ongerept gebied, met schijnbaar prachtige uitzichten en plaatsen. Maar helaas bleek dit niet mogelijk buiten het hoogseizoen. De boot vanuit Chiloe vaart namelijk niet meer.
Woensdag was het dan zover met onze stoere auto opweg naar Chiloe. De weg naar de veerboot was vrij makkelijk te vinden en tegen 11.30 waren we bij de boot. Na ongeveer een halfuurtje varen kwamen we aan in het plaatsje Chacao. Vanuit hier zijn we naar Caulin gereden. Hier schijn je geweldig oesters te kunnen eten, maar wij hebben niets gevonden. We zijn vervolgens over gravel wegen binnendoor naar Ancud gereden. De omgeving deed ons denken aan het platte land van Noord Frankrijk. Veel groen glooiende hellingen met boerderijen en veel koeien. Ancud is de op twee na grootste plaats op het eiland. We hebben er een uurtje doorheen gelopen, maar er was weinig te beleven. Daarom hebben we besloten om te gaan slapen in Castro de hoofdstad van het eiland. Tegen een uurtje of zeven kwamen we daar aan. ´s Avonds hebben we lekker genoten van de grootste inkomstenbron van het eiland, namelijk zalm. Johan had een soort stoofpotje en Marielle een moot zalm in deeg gehuld, gevuld met groenten. Met een goede witte Chileense wijn was dit een zeer geslaagde maaltijd.
De volgende dag zijn we naar Nationaal Park Chiloe gereden. De gravel weg langs een groot meer was erg mooi, maar wel druk bereden met grote vrachtwagens die zalm afvoerde van het meer naar het vaste land. In het nationaal park hebben we twee kleine wandelingen gemaakt. De eerste voerde ons door een stukje bos, door duinen (net Nederland) naar een breed zandstrand aan de grote oceaan. Hier hebben we heerlijk genoten van het extreem mooie weer. (Op Chiloe schijnt het meestal mistig te zijn en te regenen, maar wij hadden een stralende blauwe lucht met lekker warm zonnetje). Vervolgens hebben we door een stukje bos zogenaamde "Tepual forrest" gelopen wat uniek schijnt te zijn. Wij vonden het vooral lekker koel en grappig dat je een boswandeling maakt over een pad wat helemaal bestaat uit boomstronken. Op de heenweg naar het park hedden we al een hele leuke Cabaña(een eigen huisje om te huren) gezien. Hier hebben we voor die nacht maar onze intrek in genomen. Het huisje was echt superromantisch. Een balkonnetje boven het meer, de slaapkamer zweefde boven het water en in de woonkamer was een houtkacheltje. Hier hadden we niet opgerekend, dus we hadden helemaal niets van eten of drinken bij ons. Gelukkig wou de eigenaresse wel een maaltijd voor ons maken. Maarja op zo´n romatische plek mis je dan wel iets te snaaien en een lekker glaasje wijn. Daarom zijn we toch maar weer in de auto gestapt om 15 km verderop (weer via de hobbelige gravel weg) in een inimini supermarktje wat wijn en tevens iets voor het ontbijt te halen voor de volgende dag. Na een uurtje waren we weer in ons huisje en hebben we genoten van de zonsondergang en vervolgens de duizende sterren in de heldere hemel.
Vrijdag zijn we naar een klein eilandje geweest die bij Chiloe hoort. Hier viel vrij weinig te beleven behalve dat we wel een plaats hebben gevonden waar Johan eindelijk dan oesters kon proberen. In een soort openlucht restaurantje waar ook alleen maar rauwe oesters kon bestellen heeft Marielle vol afgrijzen toegekeken hoe Johan 5 oesters naar binnen heeft gewerkt. Na afloop heeft Marielle maar haar eigen broodje Nutella opgegeten, wat toch een stuk lekkerder was, zelfs volgens Johan... Dus deze ervaring is niet echt voor herhaling vatbaar.
Zaterdag hebben we weer afscheid genomen van Chiloe en zijn we weer naar het vast land gereden. Op de weg naar Puerto Montt hebben we nog gerookte zalm bij een boerderijtje aan de kant van de weg gehaald. We zijn vervolgens doorgerden naar Frutillar. Een klein dorpje aan het meer Llanquihue. Naar dit gebied zijn rond 1900 veel Duiters geemigreerd en dit is nog in alles te zien. De huizen hebben veel Duitse kenmerken en overal kan je Kuchen und Torte kopen. ´s Avonds hebben we weer onze intrek genomen in een Cabaña. Helaas bleek de gerookte zalm van ´s middags Johan niet zo goed bevallen te zijn en in ´s nachts alles er weer uit gekomen. De bedden in het huisje waren zeer doorgezakt, dus niet echt een goede plaats om uit te zieken. Daarom zijn we zondag verkast naar het hotel die als beste stond aangeschreven in de Lonely Planet. En ze hebben niet overdreven. Dit was de mooiste plak waar we tot nu toe hebben geslapen. Met een gigantische kamer, uitzicht over het meer, alles luxe maar wel heel sfeervol, en kabel TV! Zondag hebben we dus eigelijk de hele dag in bed gelegen, TV gekeken en van de service van het hotel genoten. Maandag is Johan alweer helemaal het heertje en hebben we de trip gemaakt rond het meer. Erg mooi met veel mooie uitzichtpunten en door bos en rustige landschappen. aan het meer ligt ook Vulcano Osorno. Met de auto konden we zo´n 1200 meter naar boven rijden, naar een ski gebied boven op de vulkaan. Met een skilift zijn we verder omhoog gegaan. Voor ons beiden was het de eerste keer dat we op een vulkaan waren. De omgeving is net een maanlandschap. Alles is vlak en op de grond ligt alleen maar zwart vulkaangruis met af en toe een graspolletje. Zou het op de maan ook zo zijn? Wel vroegen we ons af of het geen risico is om zo´n groot skigebied op een vulkaan de maken. Hier in de buurt zijn allemaal actieve vulkanen en wat nou als er eentje uitbarst. Tegen de avond kwamen we aan in Puerto Varas en hier hebben we weer een Cabaña opgezocht. Dinsdag hebben we onze terugkeer weer gemaakt naar Puerto Montt en moesten we omze stoere auto weer inleveren. ´s Avonds hebben we weer optimaal gebruik gemaakt dat we weer in een grote stad waren en hebben we gegeten bij de Pizza Hut en daarna weer naar de film geweest. Kill Bill deze keer. Onze meningen waren hierover verdeeld. Johan vond de film goed en Marielle vond het 1 van de meest slechte fim die ze ooit heeft gezien. Maarja het schijnt ook dat vrouwen liever hebben dat 1 persoon langzaam dood gaat en mannen liever hebben dat veel personen snel dood gaan. Misschien is dat dan wel waar, want hier gingen heel veel mensen snel dood, met overdreven veel bloedvergiet. Een echte mannenfilm...??
Woensdag was het weer tijd om verder te gaan en hebben de bus genomen naar Pucon, ongeveer 300 km ten noorden van Puerto Montt. Na 6 uur bussen kwamen we tegen 5 uur aan in Pucon en hebben we wederom onze intrek genomen in een cabaña, maar deze keer ligt het huisje niet ergens in de middel of nowhere maar in het centrum van het stadje. Pucon is erg toeristisch en met alle voorzieningen die je maar kan wensen op loopafstand. Grote supermarkt, veel restaurants, veel terrasjes, veel internetmogelijkheden en nog meer bureautjes die tours verkopen. Misschien vinden sommige het te toeristisch, maar wij vinden het wel erg relaxed. Wel schijnt het niemand uit te maken dat Pucon aan de voet ligt van de smeulende Vulcano Villarrica. Er komt zelfs rook uit de top. We zijn van plan hier een weekje te blijven en te genieten van alle mogelijkheden hier. We kunnen gaan raften, paardrijden, kajakken, naar de diverse hot springs en als we het zien zitten kunnen we zelfs de vulkaan beklimmen......

9 maart
De bootreis met de Navimag

Donderdag was het dan zover, de bootreis. We zijn al vroeg in de middag naar de incheckbalie gegaan om een goede plek te bemachtigen in de dormetry. Helaas waren onze eerste twee keuzes al bezet, maar uiteindelijk hebben we nog een prima plekje weten te bemachtigen. We sliepen aan het einde van een rij stapelbedden. Dit had als voordeel dat we geen overburen hadden en dus redelijk wat privacy. Om 21.00 moest iedereen zich weer verzamelen bij de incheckbalie en gingen we per groep aan boord. De eerste nacht hebben we nog in de haven gesplapen en vertrokken om 06.00 uur ´s ochtends richting het noorden. Vrijdag hebben we redelijk goed weer gehad en hebben we nog een beetje van het uitzicht kunnen genieten. Vanaf zaterdag werd het echter steeds mistiger en kregen we meer regen. Gelukkig was er nog iets van entertainment aan boord in de vorm van films en spelletjes. Dit resulteerde erin dat we tegen het einde van de reis naast dammen en spacebeanen ook weer konden hartenjagen en domino-en. Zaterdagavond voeren we een stuk op open zee (de pacific) en hadden we golfen van ongeveer 6 meter, dit doet zelfs een veerboot van 130 m behoorlijk bewegen. Met als gevolg dat veel mensen hun avondmaaltijd twee keer voorbij zagen gaan. Wij zijn gelukkig gespaard gebleven, maar Johan heeft het wel moeilijk gehad. Op de afsluitende avond werd er Bingo georganiseerd, we hebben nog nooit zoveel jongeren zo enthousiast bingo zien spelen. Hieruit kan je wel afleiden hoe de verveling was toegeslagen na 4 dagen varen. Marielle had voor het eerst in haar leven geluk in het spel en heeft zelf een "prachtige" Chileens Patagonische sjaal gewonnen. Maandagochtend vroeg mochten we weer van boord in Puerto Montt. Dit is weer een stuk noordelijker en een tikkeltje warmer als Puerto Natales. Toen we van de boot naar de hostal liepen dachten we dat we in een klein stadje terecht waren gekomen, maar toen we naar het centrum liepen was het opeens een grote stad compleet met shopppingmalls en een McDonald´s. Dit is wel weer even wennen, want we zijn sinds Buenos Aires niet meer in zo´n grote stad geweest. Vandaag gaan we een huurauto regelen voor een dag of 10 en gaan we deze omgeving ontdekken. We zijn van plan om naar het eiland Chiloe te gaan (ten zuidoosten van Puerto Montt) en dan over te steken naar een behoorlijk ongerept gebied dat tegen de Andes aanligt.

3 maart
Punta Arenas en Torres del Paine

Helaas liggen we wat achter met de reisverhalen. Dus we beginnen waar we gebleven waren.. Vrijdag 20/2 zijn we van ushuaia naar Punta Arenas gevlogen. En dat was me een vlucht.... Het was echt een inimini vliegtuigje met een capaciteit voor max. 20 passagiers. Wij zaten helemaal voorin en praktisch bij de piloten op schoot. Het was echt superleuk om te zien was ze allemaal doen voordat ze gaan stijgen en landen en hoe weinig ze doen als het vliegtuigje eenmaal in de lucht is. Het scheen ook een mooie vlucht te zijn wat betreft uitzichten, maar helaas hadden we niet zo mooi weer en hebben we grotendeels door de wolken gevlogen.
Eenmaal in Punta Arenas aangekomen konden we direct merken dat we in een ander land waren. We wisten niet precies waarom, maar het was meer een gevoel. Ondanks dat het een hele grote stad is (120.000 inwoners) was het toch een beetje een dode bedoeling. Zaterdag zijn we met een grote boot naar Isla Magdalena geweest, een eiland met een kolonie van 160.000 pinguins. Dit was echt superleuk. Die beestjes zijn zo grappig! We hebben een foto gemaakt dat een groep mensen die naar de pinguins kijken, maar aan de andere andere kant van het touwtje keken de pinguings met net zo veel interesse naar hun.
Punta Arenas was verder een beetje een dode stad het enig wat we nog gedaan hebben is naar een uitzichtpunt geweest. Maar het kost 10 US dollar p.p om de berg op te mogen lopen! Belachelijk. Toen we terug naar het dorp zouden lopen kwamen we nog een paadje tegen die ook op de berg ging. Dus we hebben alsnog van het uitzicht kunnen genieten.

23/2 zijn we met de bus verder gereisd naar Puerto Natales. Een klein en relaxed dorpje met veel touristen die allemaal naar het Nationaal Park Torres del Paine gaan. Dinsdag en woensdag hebben wij alles geregeld voor ons bezoek aan Torres del Paine. Er zijn een paar keuzes geweest waar we over na moesten denken. Ten eerste; welke route ga je lopen? Wij waren er al vrij snel overuit dat we de zogenaamde “W” gingen lopen. Dit is 1 van de makkelijkste routes en toch zie je goed wat het park allemaal voor diversiteit aan landschappen biedt.. Ten tweede moesten we de keuze maken of we in een tentje gingen slapen of in Refugios. Dit was een moeilijke keuze. Het voordeel van een tent is dat je flexibeler bent qua route en veel goedkoper. Grote nadelen zijn dat je met je tentje, slaapmatje en eetgerei moet sjouwen. Verder is het weer in het park erg onvoorspelbaar en kan het flink regenen en stormen. Het voordeel van de refugios zijn dat met slecht weer lekker warm zit, dat je niet op zo´n dun matrasje hoeft te slapen en dat je niet alles mee hoeft te sjouwen. Aan de ander kant is het een stuk minder avontuurlijk en een stuk duurder.
Na diep in ons hartje te hebben gekeken kwamen we toch tot de concusie dat we niet zo avontuurlijk waren en hebben we er voor gekozen om van Refugio naar Refugio te lopen.
Voor de liefhebbers; we hebben de volgende route door het park gelopen en dat is goed bevallen. Dag1 zijn we om 10.00 uur afgezet in Hosteria Los Torres en zijn we omhoog gelopen naar Refugio Chileno. Hier waren we tegen 13.00. Na de lunch zijn we verder gelopen naar het uitzichtpunt Los Torres en we waren tegen 19.00 uur weer terug in Refugio Chileno. Dag 2 zijn we naar Refugio Los Cuernos gelopen. Hier hebben we inclusief pauzes 7 uur over gedaan. Dag 3 zijn we naar Refugio Pehoe gelopen. Hier hebben we 5,5 uur over gedaan. We hebben Valle Frances helemaal overgeslagen. Dag 4 zouden we van Refugio Pehoe naar Refugio Grey lopen. Maar in verband met blaren zijn we met de boot, bus en boot naar Refugio Grey gegaan. Dag 5 zijn we verder omhoog gelopen naar het uitzichtpunt over de hele geltsjer Grey en weer terug naar Refugio Grey. Hier hebben 5 uur over gedaan (incl. veel pauses). Dag 6 was een dag in de boot en bus weer terug naar Puerto Natales). Het komt er op neer dat we de “W” hebben gelopen zonder de middelste poot, dus eigelijk een “U”

Torres del Paine was een ervaring op zich. In de 4 dagen dat we effectief gelopen hebben zie je zoveel verschillende soorten landschappen. De eerste dag liepen we langs smalle bergpassen, door een mooi bos (waar poemas lopen, maar die hebben we helaas niet gezien) en ten slotte klim je over rotsen recht omhoog. De beloning hiervoor is een adembenemend uitzicht over de torres (een paar puntige zeer steile bergen, waar het park zijn naam ook aan dankt). Dag twee liepen we in 1 dag door Schotland (meren en groene heuvels) en Zwitserland (de besneeuwde bergtoppen) en de Grand Canyon (met de steile rotsactige landschap en bij zonsopgang de rode rotsen) Dag 3 was een meer vlakke wandeling met stukken moeras en hei. Tot slot de gletsjer met de meest fantastische ijssculpturen en een witte oppervlakte zover als je maar kan kijken.
In de refugios werden we goed verzorgd. Het ontbijt was met broodjes en met thee koffie. We kregen telkens een lunchpakket mee met brood, een muesli en een chocoladereep, vruchtensap, water en fruit. Het avondeten bestond uit soep, een hoofdgerecht en een toetje. Overdag kan je water telkens weer bijvullen uit de diverse riviertjes. Verder kwamen telkens weer de zelfde mensen tegen en deel je elkaars ervaringen. Verder kregen we veel tips van mensen die de andere kant opliepen en kan je al een beetje inschatten wat de volgende dag gaat brengen. Wat beterft het weer hebben we ontzettend geluk gehad. Torres del Paine staat echt bekent om het zeer wisselvallige weer en de harde wind en regen. Wij hebben 1 dag regen gehad, maar die dag zijn we met de boot naar Gletsjer Grey geweest (met als eindpund Refugio Grey). De laatste dag waaide het behoorlijk, maar dat was onze reisdag terug naar Puertro Natales. Alle 4 de dagen dat we echt veel gelopen hebben hadden we mooi weer. Wel snappen we nu de naam van het park, Torres del Paine = Pain = Pijn ;-). Voor ongetrainde mensen zoals ons was het af en toe afzien. Er zaten een aantal steile en moeilijk begaanbare paden in de route, waardoor we onze knieeen en spieren regelmatig hoorden klagen. Verder had Johan de meest grote en zware rugzak. Helaas past deze niet goed en leunde al het gewicht op zijn schouders. Marielle door natte voeten op dag twee last van blaren en hierdoor hebben we zelfs de route moeten aanpassen.

Vandaag hebben we eerst heerlijk uitgeslapen en zijn we alle foto´s op CD aan het branden. In totaal hebben ongeveer 500 foto´s gemaakt van het park. Lang leve de digitale fotografie!
Morgen gaan we met de boot van hier naar Puerto Montt. Deze 4 daagse boottocht brengt ons langs fjorden en nog meer mooie plekken. Er is helaas wel een risico dat je dagen in de mist kan varen en bijna niets ziet... Op hoop van zegen dus!

Voor foto's klik hier

Klik hier om naar Argentinië (2) te gaan.